Γευσιγνωσία και Παράδοση...

...έννοιες αλληλοσυμπληρούμενες!

Γευσιγνωσία, μια λέξη σύνθετη, γεύση και γνώση, συγχρόνως και μια διαδικασία σύνθετη που συνδυάζει αίσθηση και νου. Γευόμαστε το τυρί σημαίνει συμμετοχή όχι μόνο μίας αίσθησης, της γεύσης, αλλά ακόμη της όρασης και της όσφρησης. Γεύομαι ή δοκιμάζω ένα τυρί σημαίνει πρώτα βλέπω τη μορφή του, το σχήμα του (στρογγυλό ή όχι, με τρύπες ή χωρίς), το χρώμα του (λευκό, υπόλευκο, κίτρινο, υποκίτρινο), την υφή του (σκληρό, μαλακό, κρεμώδες) και προκαλούμαι σε ένα δεύτερο επίπεδο να το επιλέξω... Αν το επιλέξω, το φέρνω στο στόμα και στην πορεία προς το στόμα γνωρίζω την οσμή του και τελικά τη γεύση του, μαζί με την ιδιότυπη "αφή" μέσα στο στόμα, αλλά και τότε δεν λειτουργεί μόνο η γεύση, συνυπάρχει και η όσφρηση...

Μετά τη γεύση υπάρχει και η επίγευση, η αίσθηση που μένει, όταν πια έχω καταπιεί το κομμάτι του τυριού που επέλεξα να δοκιμάσω... Τότε πλέον έχω την πλήρη γευστική εντύπωση και μπορώ να καταλάβω αν αυτό το προϊόν μου ταιριάζει ή ποια πλεονεκτήματα ή μειονεκτήματα διακρίνω κάθε φορά. Σε ένα επόμενο στάδιο αισθάνομαι την "αρμονία" του σε συνδυασμό με το φαγητό ή το ποτό που συνοδεύει... Δεν μιλάμε βέβαια εδώ για την επαγγελματική γευσιγνωσία, διαδικασία πιο τεκμηριωμένη στην περίπτωση του κρασιού, αλλά για τη γευσιγνωσία της προσωπικής απόλαυσης του καταναλωτή.

Η Παράδοση στο τυρί αρχίζει να οικοδομείται στο βάθος του μακρινού παρελθόντος, όπως μπορείτε να διαβάσετε στην Ιστορία του τυριού. Λογοτεχνικές μαρτυρίες και αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν πολύ καλά ότι ποτέ δεν σταμάτησε η σχέση του Έλληνα με το θρεπτικό αυτό είδος διατροφής. Αντίθετα σε κάθε γωνιά της Ελλάδος πειραματίστηκαν, στην αρχή στα πλαίσια της οικοτεχνίας, αργότερα της βιοτεχνίας και στη σύγχρονη εποχή στον τομέα πια της βιομηχανίας, με την παραγωγή διαφόρων ειδών τυριού. Απλοί άνθρωποι στην αρχή με οδηγό την αγάπη και το μεράκι γι’ αυτό το πανάρχαιο και γευστικότατο προϊόν, που μπορούσε σχετικά εύκολα να διατηρείται και να προσφέρει σε κάθε εποχή του έτους τη διατροφική του αξία, παρήγαγαν διάφορα τοπικά τυριά με αποτέλεσμα σήμερα σε πολλές περιοχές να βρίσκουμε τη δική τους φέτα, το δικό τους κασέρι, γραβιέρα, ανθότυρο ή κεφαλοτύρι. Έτσι φτάσαμε να είμαστε ο πρώτος λαός στον κόσμο σε κατανάλωση τυριού με 23 κιλά ανά κάτοικο το έτος με δεύτερους τους Γάλλους με 22 κιλά. Ενώ οι Γερμανοί καταναλώνουν περίπου 8 - 10 κιλά το χρόνο και οι Ιάπωνες μόνο 800 γραμμάρια. Πρώτη σε κατανάλωση είναι η φέτα (64%). Η κατηγορία των σκληρών και ημίσκληρων τυριών κατατάσσεται δεύτερη θέση (22,4%) και ακολουθούν οι λοιπές κατηγορίες.

Σήμερα πολλά τυριά είναι Προστατευμένης Ονομασίας Προέλευσης (Π.Ο.Π) .

Το τυρί...

... είναι ένα προϊόν που η αρχή της προέλευσής του χάνεται σε χιλιετίες προ Χριστού και το οποίο βρισκόταν πάντα στο τραπέζι των ανθρώπων του Ελλαδικού χώρου.

Η Γεύση...

... την οποία προκαλεί το τυρί, κάθε φορά διαφορετικά, γεννιέται σε όλες του τις μορφές μέσα από το πέρασμα των αιώνων και τις ιδιαίτερες διατροφικές ανάγκες των ανθρώπων και των εποχών, δημιουργώντας έτσι αυτό που λέμε παράδοση.

Η αγάπη...

... μας για το τυρί, κάθε τυρί παρασκευασμένο από γνήσια υλικά με το μεράκι της παράδοσης και την τέχνη των ειδικών, και η επιθυμία μας να συναντηθούν μέσα από τη σελίδα αυτή παραγωγοί, διακινητές των προϊόντων και καταναλωτές, που δεν αρκούνται σε τυχαίες αγορές, οδήγησαν στη δημιουργία της...

 

Επικοινωνία